ภาษา และวัฒนธรรม, ระบายอารมณ์

ปัญหาการใช้ห้องน้ำหญิงของสาวประเภทสองในฟิตเนส

ได้อ่านกระทู้ ปัญหาเรื่องสาวประเภทสองในการใช้ห้องอาบน้ำของ Fitness First The Mall บางกะปิ แล้วเห็นหลายความเห็นเสนอทางแก้ปัญหาที่ปฏิบัติไม่ได้จริงสักเท่าไหร่

ทางแก้ปัญหาแรกตลกมาก คือเสนอให้กระเทยที่จะเข้าห้องน้ำหญิงได้ต้องแปลงเพศมาแล้วเท่านั้น อย่างนี้ต้องให้สาวประเภทสองเปิดโชว์ทุกครั้งว่าเฉาะมาหรือยังก่อนเข้าใช้ห้องน้ำหรือ? มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ปฏิบัติไม่ได้จริงมากๆ

จริงๆ เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าห้องน้ำหญิงในฟิตเนสเป็นยังไง แก้ผ้าเปิดโชว์หมดเลยหรือ? กำลังจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำหญิง และก็มีกระเทยทำนมมาแล้วอยู่ในนั้น เราก็คงจะมองว่าเขาเป็นผู้หญิงเหมือนกัน คงไม่มีใครแก้ผ้าล่อนจ้อนจนเห็นช้างน้อยหรอก (หรือห้องน้ำหญิงในฟิตเนสแก้ผ้าเห็นกันหมดเลย?) แล้วทีนี้จะรู้ได้อย่างไรว่ายังไม่เฉาะ ปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นจากความไม่ชอบเพศที่ 3 ของคุณป้าคนนั้นเป็นการส่วนตัวมากกว่า

การบังคับให้กระเทยที่เฉาะแล้วเท่านั้นที่เข้าห้องน้ำผู้หญิงได้มันมากเกินไปหน่อย จริงๆ แค่มีหน้าอกแล้วก็น่าจะเพียงพอ แม้บางคนจะอ้างว่ายังมีอวัยวะเพศชายอยู่ก็ตามเถอะ แต่อย่างที่บอก เขาไม่ได้เปิดโชว์ในนั้นเสียหน่อย

อีกแนวทางที่เห็นในกระทู้นี้คือการสร้างห้องน้ำสำหรับเพศที่ 3 อันนี้ต้องถามต่อเลยว่า เมื่อมีห้องน้ำสำหรับเพศที่ 3 แล้ว จะมีเพศที่ 4 5 6 ต่อมาอีกหรือเปล่า ถ้าเราเป็นกระเทยแปลงเพศมาแล้ว คงไม่อยากเข้าห้องน้ำร่วมกับทอมแปลงเพศหรอกนะ มันไม่ต่างอะไรกับการที่ผู้หญิงผู้ชายใช้ห้องน้ำร่วมกันเลย อย่างนี้ต้องมีห้องน้ำรองรับสำหรับกี่เพศ? มันแทบไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาเรื่องนี้เลย ปัญหายังมีคงอยู่

ทางแก้ปัญหาอย่างเดียวสำหรับเรื่องนี้คือเราต้องยอมรับเพศทางเลือกต่างๆ ให้เหมือนเป็นจิตใจที่เขาเป็นมากกว่า ในบางประเทศมีความก้าวหน้าถึงขั้นอนุญาตให้กระเทยสามารถประกวดนางงามร่วมกับผู้หญิงปกติธรรมดาได้เลยด้วยซ้ำไป

Advertisements
กีฬา

โปรแกรมการแข่งขันของทีมชาติไทย เดือน มีนาคม 2558

วันที่ เวลา ทีมชุด รายการ คู่แข่งขัน สนาม ถ่ายทอดสด
 18 มี.ค. 2558  19:00 น.  ปรีโอลิมปิค อุ่นเครื่อง  เมียนมาร์  สนามกีฬาไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง  SiamSport TrueVision 694, 695
22 มี.ค. 2558  18:00 น. ปรีโอลิมปิค อุ่นเครื่อง เวียดนาม สนามกีฬากองทัพบก SiamSport TrueVision 694, 695
26 มี.ค. 2558  19:00 น. ชุดใหญ่ อุ่นเครื่อง สิงค์โปร์ สนามเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา Thairath TV
27 มี.ค. 2558  19:00 น. ชุดปรีโอลิมปิค ชิงแชมป์เอเชีย รอบคัดเลือก กัมพูชา สนามราชมังคลากีฬาสถาน Thairath TV
29 มี.ค. 2558  19:00 น. ชุดปรีโอลิมปิค ชิงแชมป์เอเชีย รอบคัดเลือก ฟิลิปปินส์ สนามราชมังคลากีฬาสถาน Thairath TV
30 มี.ค. 2558  19:00 น. ชุดใหญ่ อุ่นเครื่อง แคเมอรูน สนามราชมังคลากีฬาสถาน Thairath TV
31 มี.ค. 2558 19:00 น. ปรีโอลิมปิค ชิงแชมป์เอเชีย รอบคัดเลือก เกาหลีเหนือ สนามราชมังคลากีฬาสถาน Thairath TV

Credit: https://www.facebook.com/thailandsusufanpage/posts/1046834958664739

ระบายอารมณ์

รถเมล์ไทย การเดินทางที่คาดหวังอะไรไม่ได้

ปกติแล้วผมอาศัยอยู่คอนโดแถวกล้วยน้ำไทและจะเดินทางกลับบ้านในวันอาทิตย์ ซึ่งโดยปกติจะใช้เวลาในการเดินทางโดยนั่งรถไฟฟ้าและรถเมล์ประมาณหนึ่งชั่วโมง อย่างมากก็หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ไม่เกินนั้น แต่อาทิตย์ที่ผ่านมากลับใช้เวลาเกินกว่า 2 ชั่วโมง ยังไปไม่ถึงบ้าน และตัดสินใจไม่กลับบ้านแล้ว เพราะเย็นมากแล้ว กลับไปถึงบ้านปุ๊บก็ต้องกลับออกมา

ผมเริ่มต้นออกจากคอนโดประมาณบ่ายสองโมง ปกติจะออกเร็วกว่านี้ แต่พอดีว่าพ่อไม่อยู่บ้าน กลับไปก็ไม่ได้เจอพ่อ จึงจัดแจงทำงานบ้านที่คอนโดให้เรียบร้อยแล้วจึงกลับ เดินทางด้วยรถเมล์จากแยกกล้วยน้ำไท พอดีรถเมล์สาย 45 ซึ่งไปสุดท้ายที่ท่าน้ำสี่พระยามาพอดี จึงถือโอกาสลองนั่งไปดู เพราะไม่เคยกลับทางนี้ ปกติจะกลับทางรถไฟฟ้าตลอด

นั่งรถไปสักพักเริ่มรู้สึกทำไมรถมันเคลื่อนตัวได้ช้าจัง เลยลองหาๆ ดู ปรากฏว่าที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์จัดงาน “ไทยเที่ยวไทย” ทำให้รถละแวกนั้นติดเป็นอย่างมาก กว่าจะผ่านจุดนี้มาได้ก็เล่นเอานานพอสมควร เรื่องรถติดเพราะมีการจัดงานอะไรนี่พอเข้าใจได้ อีกทั้งมันก็ไม่ได้ติดมากขนาดขยับไปไหนไม่ได้เลย จึงไม่ใช่ประเด็นอะไรหนักหนานัก

ประเด็นที่อยากจะพูดถึงในวันนี้คือหลังจากที่ผมข้ามเรือจากท่าน้ำสี่พระยาเพื่อจะไปต่อรถเมล์สาย 89 ที่คลองสานนี่แหละ ผมใช้เวลารอรถเมล์สายนี้อยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงได้ จริงๆ ก็จำเวลาที่รอแน่นอนไม่ได้หรอก แต่คือแบบ… รอแล้วรออีก ชนิดที่ว่าผมเห็นรถเมล์สายที่เป็น rare item อย่างสาย 149 ผ่านไปแล้วถึงสองคัน ถ้าใครคุ้นเคยกับรถเมล์สายนี้หน่อยจะทราบว่า สาย 149 เป็นรถเมล์ที่หาได้ยากมาก นานๆ จะมาสักคัน แต่ตอนนี้ สาย 89 ที่ผมรอ มันมาช้ากว่าสาย 149 เสียอีก ไม่ต้องนับสาย 84 และสาย 6 ที่ผ่านไปเป็นสิบๆ คันได้

รอจนเบื่อล่ะครับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สี่โมงกว่าเสียแล้ว ผมออกจากคอนโดตั้งแต่บ่ายสอง ใช้เวลาเดินทางสองชั่วโมง ยังไม่ได้ขึ้นรถเมล์เข้าบ้านเลย จึงตัดสินใจโทรศัพท์บอกพ่อว่าไม่กลับบ้านแล้ว รอไม่ไหว เดินทางไม่ได้ไกลมากในกรุงเทพฯ ใช้เวลาสองชั่วโมงยังไปไม่ถึง รอรถเมล์ครึ่งค่อนชั่วโมงก็ยังไม่มา

สุดท้ายผมก็เลยข้ามเรือกลับเลย แต่เรื่องยังไม่หมดเท่านั้น เพราะผมต้องไปรอรถเมล์อีก เพื่อที่จะไปทำธุระต่อที่สยาม จากท่าน้ำสี่พระยาจะไปสยาม ก็มีสาย 36 93 และรถตู้ ผมยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ตรงนั้นเป็นสิบๆ นาที ก็ยังไม่มีรถสายไหนมา อารมณ์หงุดหงิดเริ่มมากอีกแล้ว จึงตัดสินใจไม่รอ และเดินไปสยามเลย

ระหว่างทางที่เดินก็เห็นแต่ละป้ายรถเมล์ที่ผ่าน มีคนรอจำนวนมากเลยทีเดียว ผมเดิน เดิน เดิน เดินถึงสามย่าน ก็ยังไม่เห็นวี่แววรถสายที่ผมจะขึ้นแซงไปเลย

จนถึงประมาณหน้าหอใน จุฬาฯ รถสาย 36 จึงแซงผมไป ส่วนสาย 93 นี่ก็ตามมา แต่ดันติดไฟแดงเสียก่อน พูดง่ายๆ ว่าสาย 36 ชนะผม แต่ผมชนะสาย 93 เพราะผมไปถึงมาบุญครอง จุดหมายเสียก่อน

ลองจินตนาการกันเอานะครับ ระยะทางจากท่าน้ำสี่พระยาจนถึงมาบุญครอง ไม่ไกลมากก็จริง แต่ถ้าเดินนี่ต้องใช้เวลานานอยู่พอสมควร รถเมล์มันขาดระยะได้ถึงขนาดนี้ ผมเลยกลับมานั่งคิดว่าเราไม่สามารถไว้ใจรถเมล์ไทยได้เลย เราไม่สามารถวางแผนการเดินทาง คำนวณเวลา ตระเตรียมอะไรได้เลย แม้เราจะเตรียมตัวมาดีอย่างไร คำนวณเวลาในการเดินทางมาดีแค่ไหน ต้องมาเสียแผนกับรถเมล์ไทยแทบจะทุกครั้งไป

ท้ายสุดนี้ขอฝากบทความจากไทยรัฐ ที่มีภาพประกอบสุดยอดโดนใจผมมาก นั่นก็คือภาพรถเมล์ของประเทศสิงคโปร์เมื่อ 50 ปีที่แล้ว ผมเห็นแว้บแรกนี่นึกว่าเป็นภาพรถเมล์บ้านเราปัจจุบันนี้เลย