…untitled…

เช้าวันนี้นั่งรถตู้จากท่าน้ำสี่พระยา มาติดอยู่ที่สามย่าน มองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเป็นเวลา 7 นาฬิกา พร้อมกับรำพันกับตัวเองว่า "กุจะมาทำห่าไรเช้าขนาดนี้" เพื่อเข้าเรียนคาบแรกเวลา 8 โมง ด้วยการที่แบกท้องมาตายเอาดาบหน้า จึงจำเป็นต้องรีบเข้าโรงอาหารเพื่อหาอะไรประทังชีวิตให้รอดไปอีกมื้อ หลังจากรอดตาย ก็เดินถ่อสังขารตัวเองขึ้นไปเรียน มองผ่านกระจกประตูเข้าไป ยังไม่มีใครมาซักคน นี่เรามาคนแรกเลยหรือนี่ ประหลาด ไม่เคยเป็นมาก่อน เลยโทร.หาเพื่อนที่ชื่อจ๋า ให้มาเรียนเป็นเพื่อนหน่อย ด้วยความที่จ๋าเป็นคนใจดี และที่สำคัญเป็นผู้หญิง (รึเปล่า) ก็เลยมาเรียนเป็นเพื่อนเรา ตอนเข้ามานั่งก็ดีดีอยู่ ไม่มีไรผิดปกติหรอก แต่พอนั่งไปซักพักนึง ก็มีรุ่นพี่คนนึ่งเดินเข้ามา แล้วก็คุยกะเพื่อนเค้าว่าเค้าได้ไปกินเอ็มเคมา เค้าบอกว่าร้านมีการปรับปรุงใหม่… มีเมนูใหม่ ร้านใหม่ และอะไรใหม่ๆ รวมถึงพนักงานที่อบรมมาใหม่ เมื่อได้เวลาต้นชั่วโมง ทางร้านจะเปิดเพลง และพนักงานก็จะเต้นๆๆๆๆ ในระหว่างที่เค้ากะลังเล่าประสบการณืของตัวเองอยู่นั้น ประสบการณ์ของเรากะจ๋าก็เกิดขึ้นพร้อมกัน นั่นคือภาพที่เห็นเค้าเต้นท่าที่พนักงานในร้านเอ็มเคเต้น… ได้ถูกบันทึกลงในสมองเราเป็นที่เรียบร้อย ท่ามกลางสายตาผู้เข้าเรียนอีกนับสิบคู่…. เธอช่างกล้าเสียจริงๆ….. เรื่องตอนเช้าก็จบกันไป
วันนี้ตอนเย็นหลังเลิกเรียน นัดชาด (เพื่อนตอนเรียนสวนกุหลาบ) จะแวะมาแต่งผม…(55+ เรียกซะ) ที่มาบุญครอง เราเลยอยู่คอยเจอะเจอเพื่อน ตอนนัดก็บอกว่าจะมาถึงประมาณ 4 โมงเย็น แต่ที่ไหนได้ การจราจรติดขัดไปนิดหน่อย มาถึง 5 โมง ไม่ว่ากัน… นิดๆ หน่อยๆ เราไม่รอเช้าเพราะเย็นมากแล้ว เดินขึ้นไปร้าน NEO ชั้นสาม MBK เมื่อไปถึงร้าน นัดก็ฝากของกับเรา อันได้แก่ เสื้อกันหนาว และกระเป๋า ก่อนจะขึ้นเขียงให้ช่างปู้ยี้ปู้ยำ – -* เราก็ไม่รู้จะไปคอยที่ไหน เพราะที่นั่งในร้านก็เต็มไปดวยช่างที่ว่างงานนั่งอ่านนิตยสารอยู่ เลยจำต้องเดิน เดิน และก็เดิน เราเดินวนชั้นสามไปหนึ่งรอบ ลงไปวนชั้นหนึ่งอีกหนึ่งรอบ ช่างเป็นโชคดีเหลือเกินที่น้องสาวโทร.มา ทำให้การรอคอยครั้งนี้ไม่น่าเบื่อ แต่เดินๆ ไปก็เริ่มรู้สึกว่ามีคนมองๆ ก็ไอ้นี่มันบ้านี่หว่า มันเล่นถือเสื้อกันหนาวสองตัว กระเป๋าสองใบ -*- นึกสภาพตัวเอง แม่งอีบ้าหองฟางชัดๆ เลยจำต้องหาที่นั่งให้เป็นหลักแหล่ง ….. เพื่อนๆ ลองคิดดูสิว่าเราจะไปนั่งที่ไหน… เรานึกขึ้นได้ว่าใกล้ๆ ร้านนั้นมีร้าน สเวนเซ่นอยู่ เลยไปนั่งในร้านนั้น ตอนเข้าไปพนักงานก็ถามว่ากี่ที่ เราก็บอกสอง แต่รอเพื่อนอยู่ น้องสาวที่ถือสายรออยู่นั้นก็พูดขึ้นมาว่า ปกติเวลาคุยโทรศัพท์พนักงานจะไม่ถามหนิ เราก็เลยบอกว่า พนักกงานมันไม่มีมารยาทมั้ง ขณะกำลังนินทาอยู่นั้น พนักงานก็โผล่มาจากไหนไม่ทราบเอาเมนูมาให้ พร้อมสั่งเสียก่อนไปว่า เพื่อนมาเรียกด้วย – -* ไอ้ที่จริงก็ไม่ได้อยากกินไอติมเท่าไหร่หรอก เราก็คอย ค้อย และคอยต่อไป
นัดชาดทำผมไรเสร็จเรียบร้อยก็มาหาเราในร้าน ที่เราได้โทร.บอกไปก่อนหน้านี้แล้ว งืม… นัดก็นั่ง… เราก็มองๆ เราถามว่าจากินติมมั้ย นัดบอกจากินข้าว เราก็ได้เวลา 1 – 2  ชิ่ง) ล่ะสิ ระหว่างที่กำลังดำเนินการชิ่ง เราส่งเสื้อกันหนาวที่นัดฝากเราไว้ ให้ ผนักงานตัวดีก็โผล่มาจากไหนอีกไม่รู้ เอาน้ำมาเสิร์ฟ…. เป็นอันจบสิ้นชีวัตกันเลยทีเดียว แผนการชิ่งเลยต้องยำเลิกไป พร้อมกับการเปิดเมนูเผื่อสั่งไอติม….
กินติมจบ กลับบ้าน เสร็จ เมื่อยมือแร่วว

6 thoughts on “…untitled…

  1. พี่น่ารักเน้อ~~~~ ถ้าเราไม่ได้โดนลากไปเรียนด้วยคงพลาดครั้งใหญ่หลวง 5555….
    เฮ้ย ฉัน ผู้หญิง 100% นะค่ะ -**-
    ปล. อ่านแล้วลายตามาหเปลี่ยน BG เหอะ ได้โปรด ….

  2. แสดงว่า เราพลาดอ่ะดิ – -”
     
    แต่มะเป็นไร ตอนกลางวัน เราเติมกำลังใจแล้ว พลาดรึป่าว ไม่สนใจ งิงิ

  3.  
     
     
     
     
    ประสบการชิ่ง .. เพื่อเปนอุธาหร แก่คนรุ้นหลัง 55+
     
     
     
    ชอบๆๆ

  4. รุได้ไงว่าคอมเม้นท์ไหนเป็นของเราอ่ะ
     
    พี่มิ้นท์งิ… แอบชอบเราป่ะเนี่ย… ฮะๆๆๆๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s