ระบายอารมณ์

วันดอกกุหลาบบาน

วันดอกกุหลาบบาน
คำร้อง บรรยงค์ เสนาลักษณ์
ทำนอง ใหญ่ นภายน
กรุ่นในจิตคิดถึง คิดถึงแดนสวน ไห้หวนอาลัย
คงได้เยือนใหม่ เยือนใหม่ในฝัน เฝ้านับคืนวันเจอกันสิ้นเหงา
กลิ่นกุหลาบซาบซึ้งตรึงใจ ดุจมนต์หมุนดลเตือนให้ติดตามเราไว้เหมือนเงา
ติดเตือนเพื่อนมาคืนเหย้า พบพวกพ้องเราถื่นเดิมเทือกเถาแดนครู
ดอกกุหลาบบานแล้ว บานแล้ววันนี้ กลีบสีชมพู
ชูช่อรออยู่ รออยู่แล้วหนา ทาบท้องนภาสีฟ้าสดใส
กลิ่นของเจ้าเร่งเร้าฤดี ให้มวลมิตรและน้องพี่กลับคืนถิ่นนี้เร็วไว
กลับมาพบหน้ากันใหม่ ถึงอยู่แสนไกลกลิ่นยังกำจายไปเตือน
 
Advertisements
เรื่องราวชีวิต

บันทึกความทรงจำ ครั้งหนึ่ง ในนิทรรศสวนฯ

ในนิทรรศสวนฯ

งานนิทรรศสวนฯ คืองานนิทรรศการทางวิชาการ เพื่อเป็นการแสดงผลงานของกลุ่มสาระการเรียนรู้ และชุมนุมต่างๆ และเป็นการส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียน ซึ่งจัดขึ้นทุกๆ 4 ปี และในปีนี้ก็เป็นปีที่มีการจัดงานนิทรรศสวนฯ งานปีนี้จัดขึ้นในวันที่ 7 – 9 ธันวาคม 2547

ผมเป็นทีมงานของชุมนุมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งทางชุมนุมฯ ได้มีการจัดแสดงผลงานในงานครั้งนี้ด้วย งานของผมเริ่มขึ้นก่อนวันงานจริงประมาณสองเดือน โดยเริ่มจากการประชุมวางแผนกันว่าจะจัดงานให้มีเนื้อหาเรื่องใดบ้าง จะจัดงานในรูปแบบใด และจะจัดอย่างไร จากนั้นเราก็ช่วยกันดำเนินการตามแผนที่วางไว้

ในงานเราจะจัดให้มีเขื่อน เพื่อเป็นให้ความรู้และข้อเท็จจริงเกี่ยวกับผลกระทบของเขื่อนที่มีต้องธรรมชาติ ซึ่งเป็นจุดเด่นของชุมนุมเราเลยก็ว่าได้

วันเคลื่อนเดือนคล้อยลอยไป ยิ่งคิดแสนว้าวุ่นใจ จะไม่ให้วุ่นได้ไง ก็งานยังไม่เสร็จ เหลืออีกถึงสัปดาห์งานก็จะเริ่มแล้ว

การลองครั้งแล้วครั้งเล่า พลาดแล้วพลาดเล่า จนสุดท้ายก็ได้เขื่อนที่สมบูรณ์ และห้องอนุรักษ์ที่เป็นห้องแห่งนิทรรศการ ในห้องของเราประกอบด้วยเขื่อนที่เป็นไฮไลท์ของชุมนุมเรา โครงการฝนหลวงของรุ่นพี่ ม.6 ที่ปรึกษาชุมนุมฯ และโลกใต้ทะเล ของน้อง ม.4 ที่จะก้าวมาบริหารชุมนุมในปีหน้า

และแล้วการประชุมนับครั้งไม่ถ้วน การร่วมมือร่วมใจกันทำงานของสตาฟฟ์ ที่บางคนไม่ได้กลับบ้าน ต้องค้างโรงเรียน รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษา ส่งผลสู่งานอันเลิศเลอ ซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากเงินทุนอันมหาศาล (สำหรับผม) โดยเราใช้ทุนทรัพย์กับลานหน้าห้องนั้นไปราวๆ สามหมื่นบาท ก่อนวันงานหนึ่งวันเป็นวันที่หนักมาก เพราะจำเป็นต้องเก็บรายละเอียดทุกอย่างที่ขาดตกบกพร่อง จนคืนนั้นเราต้องกลับบ้านเที่ยงคืน

แดดส่องฟ้าเป็นสัญญาณว่านิทรรศสวนของพวกเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว การกลับบ้านเที่ยงคืนและนอนในตีหนึ่ง ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอ่อนเพลียเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่รอผมอยู่ในวันนั้น คือประสบการณ์อันยิ่งใหญ่ที่ผมกำลังจะได้รับ ซึ่งไม่อาจหาได้จากห้องเรียนแห่งใด และช่วงชีวิตใด

วันแรกของงาน Continue reading “บันทึกความทรงจำ ครั้งหนึ่ง ในนิทรรศสวนฯ”

ระบายอารมณ์

บทกวีแด่ ม.6

" บทกวีแด่ ม.6 "
 
หลับตา…หลั่งน้ำตาลาเพื่อน
เพื่อนเอ๋ย… อย่าเอื้อนเอ่ยให้เศร้า
มีเส้นทางทอดยาวเฝ้ารอเรา
สูงชันป่านภูเขากั้นใจ

หลับตา…ซับน้ำตาเอ่ยลา
เข้มแข็งไว้เถิดหนา… อย่าร้องไห้
ชีวิตต้องฝ่าฟันฝันให้ไกล
แล้วไฉน … เพื่อนอ่อนแอแพ้คำลา

หลับตา… กลั้นน้ำตาอย่ารินไหล
กักเก็บไว้เพื่อวันใหม่นะเพื่อนข้า
หากพรุ่งนี้มีเรื่องราวเศร้าอีกครา
เพื่อนจักมีน้ำตาหลั่งปลอบใจ

หลับตา… เช็ดน้ำตาให้เหือดแห้ง
พักเถิดเพื่อนเอาแรงสู้ภัยร้าย
โลกยังหมุนใจยังมั่นมุ่งก้าวไป
เพื่อนรักข้าหยุดพักใจในอ้อมมิตร

หลับตา… เอ่ยคำว่า “รักเพื่อน”
เพื่อย้ำเตือนมิตรภาพซาบซึ้งจิต
พรุ่งนี้มีเรื่องราวเร้ารุมชีวิต
ให้เพื่อนคิด เพื่อนสู้ เพื่อนสร้างสรรค์

เปิดแววตา “มองตา” แล้วลาจาก
โอ้เพื่อนรัก… ลุกขึ้นเถิดอย่าพรึงพรั่น
คำสัญญาจะตราตรึงถึงคืนวาน
ว่าโลกฝัน โลกของเพื่อนยังเหมือนเดิม

 
คัดลอกมาจากบอร์ดสวนฯ http://www.suanboard.net/view.php?p=view&kid=29088